فصل های بی خاطره

ترانه ای روی زمین افتاده بود.

 قناری کوچکی آن را برداشت و در گلوی نازک خود ریخت.

 ترانه در قناری جاری شد.

 با او درآمیخت.

 ترانه آب شد.

 ترانه خون شد.

 ترانه نفس شد و زندگی.

قناری ترانه را سر داد.

 ترانه از گلوی قناری به اوج رسید.

 ترانه معنا یافت.

 ترانه جان گرفت.

 قناری نیز؛

 و همه دانستند که ازاین پس ترانه، بودن است.

ترانه هستی است.

 ترانه، جان قناری است.

و من آنقدر ساده ام

که سالهاست نماز دلم را

شکسته می خوانم .

ساعت ها را بگویید بخوابند بیهوده زیستن را نیازی به شمارش نیست

اشک که می بارد و ناله که بر می آید و گریه که اندک اندک در دل می روید و ناگهان گلو می گیرد و را نفس را می بندد و ناچار منفجر می شود این زبان صادق و طبیعی شوق و اندوه و درد عشق یک انسان است مگر چشم از زبان صادقانه تر سخن نمی گوید مگر مه اشک زیبا ترین شعر و و بی قالب ترین عشق و داغترین ایمان وداغترین اشتیاق و تب دارترین احساس و خالص ترین گفتن ولطیف ترین دوست داشتن اسن که همه در کوره یک دل به هم آمیخته و ذوب شده اند و قطره های گرم شده اند و نامش اشک . گریستن یعنی تجلی طبیعی یک احساس حالتی جبری و فطری . یک عشق . یک رنج . یک شوق یا اندوه .

(دکتر شریعتی)

روانم به کدامین گوشه آرام خواهد زیست

به نگاه ستاره می شوم

شب بی پایان فراموشیم را

به نگاه صخره های آسوده

در دامان مادرم زمین

به نگاه رخشان آسمان سپید از درون می جوشم

به کنکاش خود به نا تمامی خویش می نگرم

و از درد تنهایی سرود یگانگی سر می دهم

و همواره آن آوا مرا می خواند

می گوید : بیا بیا

سرگردان صخره ها

سرگشته و رنجه ی راه

می گویید برو برو

...